Damon Damianos
KALİMERHABA
Yazarın Diğer Yazıları

14-10-2020
Με την Χ.Α. τελειώσαμε. Με τον «χρυσαυγ...

28-09-2020
Ο ιός πλήττει περισσότερο τους οικονο...

22-09-2020
Η ασθμαίνουσα Θράκη ενώπιον της διακο...

04-09-2020
Πρώτη η Ελλάδα σε ακροδεξιά βία στην Ε...

27-08-2020
Μιλάει για τον κορωνοϊό ο επιστήμονας ...

04-08-2020
Διακομματική με μυαλά του παρελθόντος...

14-07-2020
Όχι στο ελληνικό «φακέλωμα» των ΜΚΟ απ...

11-06-2020
Η προβληματική της πρόσφατης νομοθέτη...

03-03-2020
Οι απόψεις του Προέδρου του ΕΔΑΔ στην ...

17-02-2020
Κριτική Κομισιόν στην Υπ. Παιδείας για...

11-02-2020
Το Ελληνο-Τουρκικό Φόρουμ ζητά ειρ...

21-01-2020
Η κ. Σακελλαροπούλου εκλέγεται νέα Πρό...

13-01-2020
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ...

07-01-2020
Ώστε λοιπόν η Χ.Α. δεν είναι εγκληματικ...

16-12-2019
Σταθεροποίηση για Ν.Δ. και ΚΙΝΑΛ, πτώση...

03-12-2019
ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΩΝ ΔΙΠΛΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΒΑΖΕΙ ΣΤΟ ...

18-11-2019
Ιδιαίτερα κρίσιμη η κατάσταση στα ελλ...

11-11-2019
Γιατί αντιδρά η Ντόρα Μπακογιάννη, αλλ...

04-11-2019
Διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδε...

21-10-2019
Τι δείχνουν οι πρώτες 100 μέρες διακυβέ...

20-05-2016
Ara Guler: «Το μάτι της Istanbul» στην καρδιά της Αθήνας
Άρωμα από την Istanbul, την Πόλη των Πόλεων, όπως έχει μείνει στην ιστορία, το σταυροδρόμι λαών, θρησκειών και πολιτισμών απέκτησε η οδός Πειραιώς στην Αθήνα στις 12 Μαΐου, καθώς το Μουσείο Μπενάκη φιλοξένησε εκδήλωση της Τουρκικής πρεσβείας στην Αθήνα, αφιερωμένη στην προσωπικότητα και το έργο του Τούρκου φωτογράφου Αρά Γκιουλέρ (Ara Güler). Στο επίκεντρο της βραδιάς, η προβολή του βραβευμένου σε διεθνή φεστιβάλ ντοκιμαντέρ «Το μάτι της Istanbul», το οποίο αναφέρεται στην ιστορία του Γκιουλέρ, κατά την προετοιμασία της αναδρομικής έκθεσής του στην Istanbul.

Την προβολή της ταινίας θα συνοδεύει έκθεση 40 φωτογραφιών του, μέσα από τις οποίες απαθανατίζει καθημερινά στιγμιότυπα, με πρωταγωνιστές απλούς ανθρώπους και φόντο την Istanbul.

Οξυδερκής, πνευματώδης και φιλοσοφημένος. Αν και έγινε γνωστός από την αποτύπωση της ζωής των ανθρώπων και των σημαντικών ιστορικών γεγονότων μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Istanbul και την Τουρκία, έκανε διεθνή καριέρα για περισσότερα από εξήντα χρόνια και έχει δημιουργήσει περισσότερες από ένα εκατομμύριο φωτογραφίες.

Τουρκο-αρμένιος, γεννήθηκε στην Πόλη πριν από 88 χρόνια και μεγάλωσε μέσα στην Ιστικλάλ και το Μπέγιογλου. Φωτογράφισε όλη την Τουρκία και κάλυψε γεγονότα σε πολλές γωνιές του κόσμου. Ο πρώτος ανταποκριτής του περιοδικού Life στην Εγγύς Ανατολή, από τους καλύτερους φωτογράφους στον κόσμο, με διακρίσεις και εκθέσεις διεθνώς. Εκτός από τους ανώνυμους κατοίκους της Πόλης, έχει φωτογραφίσει τον Τσόρτσιλ, την Γκάντι, τον Χίτσκοκ, τον Νταλί, τον Πικάσο κ.α. Ένα τριώροφο σπίτι στο κέντρο του Πέραν, στο Γαλατάσαραϊ, κληρονομιά του φαρμακοποιού πατέρα του, έχει μετατραπεί σήμερα σε μουσείο-αρχείο με 800.000 φωτογραφίες του. Κανένας άλλος δεν έχει φωτογραφίσει την Πόλη των δεκαετιών του '50 και του '60 με τον τρόπο που το έχει κάνει ο Αρά Γκιουλέρ.
Δεν φωτογραφίζει τα τοπία της Πόλης, αλλά τους ανθρώπους μέσα στο τοπίο. Πιστεύει ότι, πρώτα υπάρχουν οι άνθρωποι της Πόλης και μετά η ίδια η Πόλη.

Όπως εξιστορεί η ελληνίδα δημοσιογράφος –ανταποκρίτρια στην Istanbul, Βάνα Στέλλου «συναντηθήκαμε μεσημέρι με ψιλόβροχο, στο καφέ «Ara», ένα από τα ωραιότερα στέκια της Πόλης, σ' ένα στενό δίπλα στην Ιστικλάλ. Κάθεται σε ένα συγκεκριμένο τραπέζι. Κάτω από τα τεράστια κάδρα με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του, δεκαετίας του '50, που τον καταξίωσαν διεθνώς. Κάποιες από αυτές, τις είδαμε στη μεγάλη έκθεση που φιλοξένησε το 2010 το Μουσείο Μπενάκη».

«...Εσύ ποια είσαι;». Πριν προλάβω να απαντήσω, ο Αρά Γκιουλέρ με «κάρφωσε» μ' ένα ταχύτατο βλέμμα και αμέσως μου' κανε νόημα να κάτσω δίπλα του. Παραγγέλνει τσάγια, τηγανητά μπορέκια με γέμιση κιμά, ελιές, τυρί και ντομάτα.
«Τρώγε» μού είπε, στοργικά. Σα να γνωριζόμασταν χρόνια.

Θέλω να λέμε γι' αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή, εδώ, μιλάμε, πίνουμε, τρώμε. Αυτό είναι η Ζωή! Σήμερα βγήκα από το νοσοκομείο, θα κάνω αιμοκάθαρση τρεις φορές την εβδομάδα..»

Συστήνομαι. «Α....Ελληνίδα, γειτόνισσα δηλαδή. Να σου πω την αλήθεια, προτιμώ να κάτσουμε μαζί.. παρά να πάω μέσα που με περιμένει ένα τηλεοπτικό συνεργείο από την Ολλανδία. Τους βαριέμαι... Τούρκοι και Έλληνες είμαστε ίδιοι. Μιλάμε με τα μάτια.».

«Ήμουν στην Αθήνα το 2010 στις διαδηλώσεις, στο πλευρό των Ελλήνων»
«Πόλη ίσον Ιστορία. Να είσαι κάτοικος της Istanbul είναι στάση ζωής», λέει.
Έχει αλλάξει η Πόλη από τότε; «Πολύ. Και ξέρεις γιατί; Τα νέα παιδιά που μεγαλώνουν εδώ, δεν ενδιαφέρονται πια για την ιστορία της. Το να ζεις στην Istanbul και να μην ξέρεις τι συνέβη σε αυτά τα χώματα, είναι θλιβερό. Γιατί έτσι δεν μπορείς να αντλήσεις κάτι από τη σοφία της. Όμως το ίδιο συνάντησα και στην Αθήνα. Οι Έλληνες «κοιτάζουν» την Ακρόπολη. Γνωρίζουν όμως την αρχαιότητα σε βάθος; Αμφιβάλλω! Σήμερα οι άνθρωποι έχουν κάνει Θεό τους το χρήμα. Δεν σκέφτονται σχεδόν καθόλου. Αλίμονο αν αφήσουμε την Ιστορία μόνο στα χέρια των ιστορικών. Πρέπει να σηκώνει ο καθένας μας το βάρος που του αναλογεί».

«Οι νέοι σήμερα είναι πιο έξυπνοι και πιο μορφωμένοι από μας. Σε πολλά πράγματα όμως είναι πιο επιφανειακοί. Νομίζεις ότι νιώθουν; Κάθονται στο μαγαζί και ασχολούνται με το κινητό τους τηλέφωνο ή τον υπολογιστή, ενώ μπροστά τους υπάρχει η πραγματική ζωή, η πόλη, οι άνθρωποι».
«Το σώμα μας μπορεί ν' ανήκει στη Δύση, η καρδιά όλων μας είναι δεξιά στο χάρτη, χτυπά στην Ανατολή. Τούρκων, Ελλήνων, Αρμενίων. Θα βρούμε τον τρόπο να ξαναγεννηθούμε από τις στάχτες μας. Οι Έλληνες μαζί με τους Τούρκους».
Ο Γκιουλέρ δε μασάει τα λόγια του... είναι ο πρωταγωνιστής του ντοκιμαντέρ "The Eye of Istanbul" των Μπινούρ Καραεβλί και Φατίχ Καϊμάκ. Οι σκηνοθέτες δανείζονται τον τίτλο απ' το παρατσούκλι του, ο οποίος έχει γίνει γνωστός ως «το μάτι της Istanbul».

«Έχω πάντα κρεμασμένη στο λαιμό τη μηχανή μου. Δεν είμαι φωτογράφος, αλλά δημοσιογράφος. Η φωτογραφία είναι τα πάντα, εκτός από τέχνη. Συναίσθημα, μνήμη, στιγμή. Παίρνει ένα κομμάτι από τη ζωή και το κάνει αθάνατο. Οι εικόνες μου λένε πάντα την αλήθεια. Ποτέ δεν συμπάθησα φωτογράφους που σκηνοθετούν αυθόρμητες στιγμές για να γίνουν διάσημοι. Η μηχανή μου είναι η ερωμένη μου. Ακόμη και σήμερα κάνω κλικ σε ότι μ' εντυπωσιάζει. Βγήκα το '47 στους δρόμους και φωτογράφιζα παιδιά που τρέχουν σε λασπωμένα δρομάκια στις φτωχές και βρώμικες συνοικίες της Πόλης, εργάτες που περιμένουν το τρένο στον σταθμό του Σίρκετζι, φτωχοί και βασανισμένοι άνθρωποι, με φόντο υπέροχα οθωμανικά κτίρια ή αμερικανικές μπουίκ που περνούν τη γέφυρα του Γαλατά, βαρκάρηδες που τραβάνε κουπί μεταφέροντας επιβάτες από τη μια όχθη του Κεράτιου στην άλλη, οδηγοί των πρωινών ντολμούς, πωλητές φρούτων που σπρώχνουν τις χειράμαξες, χαμάληδες και σκουπιδιάρηδες μπροστά σε ετοιμόρροπα σπίτια, άνδρες που περιμένουν καρτερικά στα καφενεία, γυναίκες με μαντίλα να προσεύχονται σε τζαμιά, οίκους ανοχής...».

Βράδιασε. «Δεν θα φύγεις ακόμη». Περνάμε απ' το σπίτι του, ένα ρετιρέ στον 6ο όροφο στο Τζιχάνγκιρ, με θέα στο Βόσπορο. «Πάμε να φάμε μεζέδες, σ' ένα μαγαζί, ενός φίλου μου Αρμένη». Μεσάνυχτα... Σηκώνεται από την καρέκλα, με τη δυσκολία των 88 χρόνων... Τελικά τι ενώνει τους Έλληνες με τους Τούρκους κ. Γκιουλέρ;

«Η Ζωή! Ίδια ζούμε εμείς και ίδια οι Γερμανοί; Τα ίδια πράγματα θέλουμε για να είμαστε ευτυχισμένοι;». Αποχαιρετιόμαστε. «Ξαναπέρνα όποτε θες, εδώ θα' μαι... Είμαι πάντα με το μέρος των ανθρώπων, όχι των πολιτικών. Οι πρώτοι δημιουργούν κόσμους, οι δεύτεροι τους καταστρέφουν»…
Haber Arama  

© 2015 Site Sahibi Gündem Gazetesidir.
info@gundemgazetesi.com