Vakıf idareleri meselesi, Batı Trakya Türk Azınlığının en temel ve hassas başlıklarından biri. Azınlığın bu konudaki talebi yıllardır nettir ve değişmemiştir: Atanmış değil, seçilmiş vakıf idareleri.

Rodop PASOK Milletvekili İlhan Ahmet’in 8 Aralık Pazartesi günü Gümülcine’deki atanmış vakıf idaresine gerçekleştirdiği ziyaret, bu açıdan bir “ilk” olma özelliği taşıyor. Ancak bu “ilk”, azınlık adına olumlu bir dönüm noktası değil, aksine ciddi bir kırılmaya işaret ediyor. Bugüne kadar azınlığın meşru kabul etmediği ve yıllarca karşısında mücadele verdiği bu atanmış yapıya, azınlığın seçtiği hiçbir temsilci resmi bir ziyaret gerçekleştirmemiştir.

Bu ziyaret, “kurumsal” bir temas olarak asla okunamaz. Tam aksine, azınlığın uzun yıllardır sürdürdüğü hak ve meşruiyet mücadelesiyle açıkça çelişen, sembolik yönü son derece ağır bir adımdır.

Batı Trakya Türk Azınlığı, vakıflarını yönetecek kişileri seçme hakkını tarihsel, hukuki ve demokratik bir talep olarak yıllardır dile getiriyor. Bu talep bir tercih değil, bir haktır. Buna rağmen atanmış vakıf idarelerinin varlığı, azınlık açısından ciddi bir demokratik meşruiyet sorunu olmaya devam etmektedir.

Bu nedenle, azınlığın oylarıyla parlamentoya gönderilen bir milletvekilinin, azınlığın kabul etmediği bu yapıya resmi bir ziyaret gerçekleştirmesi, ister istemez bir gerçeği ortaya koyuyor: Azınlığın reddettiği bir durumun fiilen tanınması ve olağanlaştırılması.

İlhan Ahmet ziyaret sonrası yaptığı açıklamalarda, vakıf idarelerinin seçimle belirlenmesi gerektiğini ifade etmiş olsa da, bu talep yapılan ziyaretin yarattığı siyasi görüntüyü ortadan kaldırmaya yetmez. Sahadaki algı açıktır: Seçilmiş bir temsilcinin atanmış bir yapıyı ziyaret etmesi, azınlığın yıllardır savunduğu “seçim” talebini zayıflatmakta ve hak arama mücadelesine ciddi zarar vermektedir.

Asıl dikkat edilmesi gereken nokta, bu ziyaretin neyi normalleştirdiği ve hangi mücadeleyi geri plana ittiğidir.

Azınlığın seçilmiş temsilcilerinden beklenen, sorunlu yapılarla fotoğraf vermek değil, azınlığın ortak ve açık taleplerini daha güçlü, daha net ve daha tutarlı biçimde savunmalarıdır.