Yeni yıla bizim için tarifsiz bir acıyla girdik. Çalışma arkadaşımız, kardeşimiz Mustafa Şargo’nun 24 Ocak tarihinde geçirdiği ağır beyin kanaması hepimizi derinden sarstı.

Kavala Devlet Hastanesinde geçirdiği beyin ameliyatının ardından içine düştüğümüz büyük karamsarlık, Mustafa’nın kısa bir süre sonra işaretle de olsa eşiyle iletişim kurmaya başlaması ve söylenenlere tepki vermesiyle yerini yeniden umuda bırakmıştı. “Genç… Güçlü… Bu zorlu süreci atlatması belki kolay olmayacak ama hayata yeniden tutunacak” diye kendimizi teselli ediyorduk. İnsan bazen bir bakışa, küçücük bir el hareketine bile koskoca umutlar yükleyebiliyor.

Ne var ki yapılması gereken ikinci bir cerrahi müdahalenin ardından Mustafa’nın durumu giderek ağırlaştı. Umudun yerini yeniden derin bir sessizlik ve çaresizlik aldı. Ve beklemek… Belki de insanı en çok yoran şey buydu.

Kara haber 20 Nisan Pazartesi akşam saatlerinde geldi. Ozan, Kavala Hastanesinden telefonla aradığında, aslında ne söyleyeceğini tahmin etmem zor değildi.

Ozan ve Hasan, Mustafa’nın eşiyle birlikte cenaze öncesi hazırlıkları yaparken, bana da vefat haberini yazmak düştü. İlk anda beynim de yüreğim de bunu reddetti. Elim bilgisayarın klavyelerine nasıl gidecekti, nasıl “yaşam mücadelesini kaybetti” diye yazabilecektim?

Meslek hayatım boyunca pek çok acı haberi kaleme almak zorunda kaldım, ama bu bambaşkaydı. Çünkü bu kez haberin öznesi yalnızca bir çalışma arkadaşımız değil; aynı sofrayı paylaştığımız, aynı kaygıları taşıdığımız, aynı umutlara tutunduğumuz bir kardeşimizdi.

Haberciliğin de cilvesi bu… Mustafa’nın vefat haberini yazdım, fotoğrafını hazırladım, web sitesine yerleştirdim, haberi sosyal medya hesaplarımızda paylaştım.

Batı Trakya Türk Azınlığı basınına emek veren meslektaşlarımız arasında muhtemelen en gencimizdi Mustafa. Hayatının en güzel çağında, geride yarım kalmış hayaller bırakarak aramızdan ayrıldı. Ama ilahi takdir böyleymiş…

Mustafa’nın en belirgin özelliklerinden biri dürüstlüğü ve güvenilirliğiydi. Gündem ailesi olarak birlikte çalıştık, toplumsal meseleleri konuştuk, aynı şeylere sevindik, aynı olaylara üzüldük. Kaygılarımız, beklentilerimiz, umutlarımız ortaktı. Habercilik dilimize ve yayın anlayışımıza kısa sürede uyum sağlamıştı.

21 Nisan Salı günü, arkadaşımızı, meslektaşımızı, kardeşimizi Çınar Camiinde kılınan ikindi namazının ardından, İskeçe Aşağımahalle Mezarlığında son yolculuğuna uğurladık.

Ailesi, yakınları, dostları, meslektaşları ve sevenleri… Hepsi son veda için oradaydı. Sevenlerinin oluşturduğu büyük kalabalık, Mustafa’nın hayatı boyunca biriktirdiği sevginin en açık göstergesiydi. Ardında bıraktığı sevgi seli Çınar Camiinin her köşesinde hissediliyordu.

Sevgili eşi Hüsniye ve biricik oğlu Alperen’e bıraktığı en büyük miras da işte buydu: Temiz bir isim, güzel hatıralar ve arkasından edilen içten dualar… Çünkü bazı insanlar ömürlerinin uzunluğuyla değil, kalplerde bıraktıkları izlerle hatırlanır.

Ruhun şad olsun Mustafa. Yattığın yer cennet olsun. İçimizde bıraktığın boşluk hiçbir zaman dolmayacak. Keşke çok sevdiğin oğlun Alperen’in büyüdüğüne, başarılarına tanık olabilseydin. Keşke hayat sana biraz daha zaman verseydi…

Artık Alperen, satrançta senin öğrettiklerini daha da ileri taşıyacak. Yaptığı her doğru hamlede, kazandığı her oyunda aklına sen geleceksin. Ve içinden hep aynı cümle geçecek: “İyi ki sen benim babamdın.”