Sabahattin Ali taşra kasabalarının o boğucu sessizliğinde insan ruhunun sığınaklarını arardı. “İnsan dünyada ancak beslediği ümit kadar yaşar” derken seni kast ediyordu. Sen Gümülcine’nin ya da İskeçe’nin dar sokaklarında kendi dilini ve hafızanı kısıtlayanlara karşı sessiz ama derin bir inatla yürüyorsun. Albert Camus’nün tabiriyle isyan, insanı yok sayan düzene karşı nefes almanın ta kendisidir. Asimilasyon politikaları ruhumuzun kenarlarını kemirmeye çalışırken sen her Türkçe kelimeyi kendi içinde sarsılmaz bir kale gibi kuruyorsun.

Yusuf Atılgan’ın eserlerindeki o keskin yabancılaşmayı ve yalnızlığı hissettiren bu coğrafyada sen, köklerinin kadrini bilerek büyüyorsun. Çetin Altan’ın her fırsatta hatırlattığı o “enseyi karartmayın” çağrısı, bu sisli havanın ortasında senin pusulan oluyor. Batı Trakya’nın minarelerinde duyulan ezan sesinin yankısı, sokaklarda dilden dile dolaşan o iki dilli fısıltılar senin kimliğinin imzasını oluşturuyor. Cemal Süreya’nın “Biz kırıldık daha da kırılırız / Ama doğanın bir bildiği var” mısralarındaki gibi, seni ufalamaya çalışan her hamle aslında seni bu topraklara daha da sıkı bağlıyor. Birileri seni unutulmaya mahkûm bir dipnot sanırken sen tarihin en canlı cümlelerini yazıyorsun. Kimliksizleştirme çabaları hafızamızı budamaya kalkıştığında Stefan Zweig’ın satranç tahtasındaki o sabırlı ve hesaplı direnci gibi içten içe bileniyorsun çünkü bilmek ve hatırlamak bu topraklardaki en büyük başkaldırıdır.

Ahmet Arif’in “Gör, nasıl yeniden yaratılırım/ Namuslu, genç ellerinle” dizeleri gibi, her baskı anında kendi özünden yeniden doğuyorsun. Kimse sana nereden geldiğini, kim olduğunu ya da hangi dili konuşacağını lütfetmedi. Bu topraklar sana dedelerinin, ninelerinin sessiz dualarını ve kederini miras bırakırken aynı zamanda boyun eğmeme cesaretini de anlattı. Okullarında kendi dilini eksik konuşmak ya da kamusal alandan silinmek istenmek sadece bir haksızlık değil, aksine seni direnmeye çağıran açık bir davettir. Attilâ İlhan’ın “O karanlıkta biz yine yürüyeceğiz” dediği gibi, sana çizilen dar sınırları entelektüel birikiminle, diline olan sadakatinle ve eyleminle aşıyorsun. Sezai Karakoç’un “Biz koşu bittikten sonra da koşan atlarız” sadakati ve bağlılığı senin iliklerine işlemiş ve düsturun olmuş durumda. Nâzım Hikmet’in “Güneşi içenlerin türküsü” dizelerindeki o sarsılmaz inanç, senin bu yolculuktaki kararlılığının adıdır. Camus’nün “isyan ediyorum o halde varım” cümlesi tam da bu coğrafyada her sabah yeniden yaşanıyor. Sen sustuğunda değil, tam aksine ısrarla var olduğunu hatırlattığında bu düzen sarsılır.

Yarın ne getirirse getirsin, o eski kahvelerde yudumlanan kahvenin acısı da neşesi de seninle anlam buluyor. Bir umudum sende derken kimse sana hamaset dolu sahte bir kahramanlık rolü biçmiyor. Sadece kendi kalbinin sesine sadık kalmanı, sabahları bu topraklara kendi adınla uyanmanı istiyor. Edip Cansever’in “İnsan yaşadığı yere benzer” dizesindeki gibi, bu toprağın direnci senin ruhuna işliyor. Korkunun kök salmaya çalıştığı yerde sen kahkahanla, fikrinle, dik duruşunla ve o inatçı inancınla bütün duvarları delip geçiyorsun. Yalnız değilsin ve hikâyenin en güzel kısmı henüz yeni başlıyor.