Batı Trakya’da yine tarihi günlerden biri yaşandı. Müftülük makamları için isimler belirlendi, imzalar atıldı, yeminler edildi, fotoğraflar çekildi. Protokol, tören ve fotoğraf kareleri. Anlaşılan herkes kendi yerini buldu. Bir tek azınlığın iradesinin nerede durduğu hala tam olarak belli değil!

Yunanistan yönetimi, Gümülcine ve İskeçe müftülüklerine yaptığı atamalarla yeni bir dönemin kapısını araladı. Fakat kapının anahtarının kimin elinde olduğu sorusu yine cevapsız kaldı.

Zira mesele yalnızca bir makama kimin oturduğu değil, o koltuğun kimin iradesiyle anlam kazandığıdır.

Bir devletin bir makama isim ataması, o makamın temsil ettiği toplumun tamamının rızasını kazandığı anlamına gelir mi? Bir danışma komisyonunun varlığı, toplumun doğrudan iradesinin yerini tutabilir mi?

Bir de bizim buralarda bazen insanın durduğu yer, söylediği sözlerden daha çok şey anlatır. Dün savunulan ilkeler bugün unutulabiliyor; yeter ki protokolde bir sandalye boş kalmasın! Temsil dediğimiz şey, her masada bir sandalye bulmak değildir. Bazen masaya oturmak değil, masanın neden kurulduğunu sorgulamak gerekir. Aksi halde insan kendisini karar verenler arasında değil, kararın fotoğrafındaki dekorlar arasında bulabilir.

Batı Trakya Türk Azınlığı artık siyasetin küçük hesaplarına, büyük cümlelerine ve değişken pusulalarına yabancı değil. Kimin hangi rüzgarda hangi yöne döndüğünü görecek kadar tecrübesi var.

Üstelik bu toplumun hafızası da oldukça kuvvetli. Bugün söylenenleri de dün savunulanları da not ediyor. Hafıza dediğimiz şey bazen en iyi siyasi arşivdir; üstelik hiçbir protokol davetiyesi gerektirmez!

Danışma mekanizmalarının genişletilmesi bütün bu sürecin meşruiyet kazanmasına tabii ki yetmez. “Atama sürecine biraz daha meşruiyet kazandıralım da herşey daha demokratik görünsün” düşüncesi halkı kandırmakla eşdeğerdir. Bir toplumun iradesini konuşurken önce o iradenin kendisine kulak vermek gerekir Yoksa mikrofonu çoğaltıp sesi aynı yerden vermenin yeni bir anlamı yok.

PROTOKOLÜN ALKIŞI, SOSYAL MEDYANIN YORUMLARI!
İşin belki de en ironik tarafı, atamaları duyuran resmi paylaşımın altındaki yorumlarda gizliydi. Hani bazen insan bir tören düzenler, fotoğraflar çektirir, güzel cümleler kurar ve herkesin kendisini alkışlamasını bekler ya. İşte sosyal medya bu beklentiyi biraz bozmuş gibi görünüyor.

Bu atamaları ve yöntemi sorgulayanlar yalnızca Batı Trakya Türk Azınlığından ibaret değil. Atamaların duyurulduğu resmi paylaşımın altındaki yorumlara bakıldığında, Yunan toplumunun kendi içerisinden de ciddi eleştirilerin yükseldiği görülüyor. Kıbrıs’tan Trakya’nın geleceğine kadar uzanan yorumlar, meselenin farklı kesimlerde de tartışıldığını gösteriyor.

Demek ki mesele yalnızca azınlığın itirazı değil. Mesele protokolün alkışının başka, kamuoyunun yorumu nun bambaşka olma meselesidir… Bir başka ifadeyle, protokol salonunda yeminler edilirken sosyal medyanın yorum kürsüsünde bambaşka bir tartışma yaşanıyordu. İnsanın aklına ister istemez şu soru geliyor: Acaba herkes aynı törene mi katıldı, yoksa herkes kendi törenini mi izledi?

Sonuçta bir imza ile görev verilebilir, bir törenle yemin ettirilebilir. Ama gönüllere hükmeden bir makamın oluşması için protokol masasından biraz daha fazlası gerekiyor.

Devlet bir makama isim atayabilir; fakat bir toplumun gönlüne isim atayamaz.

Demokrasi, davet edildiğin yere gitmekten ibaret değildir. Bazen davet edildiğin yerde neden bulunduğunu da sorgulamaktır.

Ve son bir hatırlatma: Her fotoğraf bir hatıra bırakır. Bazı fotoğraflar ise yıllar sonra kimin nerede durduğunu hatırlatır. Biz de kimin hangi karede, hangi tarafta durduğunu hafızamıza kaydetmeye devam edelim.